Hlöðufell - Laugardagurinn 23. september.

Ég (Birgir) og Jón Hafliði lögðum af stað kl. 9:00 í blíðskaparveðri úr Reykjavík. Stefnan var tekin uppá hálendi ofan þingvalla með það fyrir augum að ganga á Hlöðufell. Keyrslan þangað inneftir tók lítið eitt lengri tíma en upphaflega hafði verið ráðgert eða um 2 og hálfan tíma. Þegar komið var á áfangastað, Hlöðuvelli, var sól og það hreyfði ekki vind. Beint ofan skála ferðafélagsinns er gil og er uppgöngustaðurinn upp vinstri gilbarminn. Slóðin er ekki stikuð og sérst illa frá skálanum en þegar upp fyrsta hjallan er komið er erfitt að ramba ekki á hann. Gangan upp eiginlegu fjallshlíðina er brött frá upphafi til enda og undirlagið ekki eins og best verður á kosið. Hlíðin er tiltölulega föst fyrir en ofaná liggur möl sem gerir það að verkum að ósjaldan strikar manni fótur. Því er algert lykilatriði að vera með stafi. Brattasti hluti uppgöngunnar er efsti hluti fjallshlíðarinnar. Þegar maður brölti þar upp var ekki laust við að maður kviði dálítið fyrir því að fara þarna niður aftur. Gangan uppá fjallið tekur rúma klukkustund fyrir menn með helköttaða kálfa.  Ofaná fjallinu taka síðan við nokkrar brekkur og alltaf blasir ný við. Þegar á toppinn var komið var enn bjart en aðeins var byrjað að gjóla. Við það eitt hrundi hitastigið um svona 10 gráður.  Útsýnið af toppnum er hreint út sagt kyngimagnað: Langjökull, Þórisjökull, Botnsúlur, Hengill, Hekla, Tindafjallajökull, Mýrdalsjökull og allt fjallabak svo eitthvað sé nefnt. Að sjálfsögðu nestuðu menn á toppnum eins og lög gera ráð fyrir. Jón Hafliði kom að vanda með harðfisk en hafði gleymt pelanum sínum svo ekkert varð skálað fyrir uppáferðinni. Eins og tindabikkjur vita af illri raun er kalt á toppnum og stytti það viðveru okkar þar til muna. Niðurferðin gekk hratt fyrir sig og stundum engu líkara en maður væri á skíðum þegar maður þeyttist niður lausamölina í brattanum. Niður komumst við þó án teljandi vandræða ef frá er talið hrufl hér og þar. 

Frá Hlöðuföllum var síðan ekið sem leiða lá til suðurs og komið niður í Miðdal við Laugarvatn.

 

Jæja Tindabikkjurnar létu verða af því þann 20.ágúst að halda á Herðubreið. Birgir var staddur fyrir austan í grilli og bjór þegar Knúturinn stakk upp á því að gengið yrði á Herðubreið. Það var tekið vel í það og menn tóku sig til í hvelli, hlustuðu á góða tónlist fram á nótt og sötruðu smá bjór og svo var lagt í hann klukkan 0730 um morguninn. Þeir sem fóru voru Jón Hafliði, Birgir, Jón Knútur og Gummi. Það sem tók hvað mesta tímann var að keyra að Drottningunni, en vegurinn var eins og þvottabretti alla leiðina að fjallinu auk nokkurra kletta sem stóðu upp úr miðjum veginum en við létum það ekki á okkur fá. Keyrt var eftir vegi F88 framhjá Herðubreiðarlindum og að Herðubreiðartöglum, þegar þangað var komið þá lögðum við á vegslóða sem liggur að uppgöngustaðnum, en þessi slóði var svo illfær að við lögðum bílnum þegar við vorum u.þ.b. hálfnaðir að uppgöngustaðnum. Við tók klukkutíma ganga að uppgöngustaðnum í auðn hálendis Íslands, sólin steikti okkur og ég var með lag með Sálinni á heilanum.........hitin var að ganga frá okkur. Jón Knútur var heppnari, hann var með Creep á heilanum. Við höfðum semsagt verið í 2 klst í bíl með Herðubreið fyrir framan okkur og svo 1 klst fótgangandi með Herðubreið fyrir ofan okkur, það var eins og fjallið væri að hæðast að okkur og við urðum allir hálf smeykir við fjallið, enda hafði Herðubreið verið með rosalega dóma í bókinni hans Ara Trausta um að þetta væri alls ekki hættulaus ganga. En þegar við komum loksins á uppgöngustaðinn þá leist okkur mun betur á þetta, leiðin virtist vera vel greið og augljós. Þannig að það var ekkert eftir að gera en að leggja á fjallið, við gengum í hægara lagi en stoppuðum bara tvisvar á leiðinni upp, við hreinlega æddum upp. Leiðin einkenntist af miklu grjóti og sandi þannig að fyrir hver 3 skref sem við tókum fórum við 1 afturábak, þeim mun ástæða til þess að fara hægt svo við myndum ekki sprengja okkur. Þegar upp á fjallið var komið tók við hálftíma ganga í stóru blágrýti að geirvörtunni. Þegar við komum upp á tindinn blasti við okkur gríðarstór gígur undir tindinum sem var fullur af vatni, enginn okkar hafði hugmynd um þetta. Ég ætla ekkert að vera að útlista útsýnið neitt sérstaklega nema hvað það var vægast sagt svakalegt, fullkomið skyggni í 360°, í hversu marga kílómetra veit ég ekki en það var mjög langt, Þrándarjökull sást greinilega og Dyrfjöllinn voru eins og lítill rindill séð frá Herðubreiðinni. Uppi var étið harðfisk og drukkið koníak eins og alltaf í leiðangrum Tindabikkjanna. Svo var að sjálfsögðu hlaupið niður aftur, enda mun fljótlegra og skemmtilegara.

 Meira ætla ég ekki að skrifa um þessa göngu annað en það að fólk ætti ekkert að vera að mikla Herðubreiðina fyrir sér, það er vel hægt að ganga á hana ef farið er seint að sumri.

Kv. Jón Hafliði

p.s. það eru myndir komnar á myndasíðuna úr göngunni.

Jæja á laugardaginn síðasta var haldið í aðra göngu og í þetta skiptið var ráðist á Skálafell. Það var snjókoma og lélegt skyggni...s.s. stórskemmtileg færð. Við fórum fjórir, Jón Hafliði, Birgir, Hugi og Jón Knútur. Birtuskilyrðin voru alveg mögnuð, það var sem sagt þoka, alhvít jörð og snjóblinda og við slíkar aðstæður þá verður allt hvítt, ég sá ekki skil á því hvar jörð byrjaði og endaði. Ég (Jón Hafliði) lét félaga mína labba á undan ef þeir skildu labba á hvítan vegg sem falist hefði í blindunni. Við vissum í raun ekkert í hvaða átt hæsti punkturinn á Skálafelli en við vissum að á toppnum væri stórt mastur, þannig að við löbbuðum bara stanslaust upp í móti og vonuðumst til þess að rekast á þetta mastur. Það voru sennilega ekki nema svona 50 metrar í mastrið þegar það byrjaði aðeins að móta fyrir því í þokunni, mjöööög töff, einn okkar hafði orð á því að það væri kaldastríðs bragur yfir þessu....ekki fjarri lagi. Hefði ekki verið hissa þó einn okkar hefði verið skotinn af rússneskri leyniskyttu. En jæja koníakið bragðaðist gríðarlega vel og af einhverjum ástæðum þá hafði Hugi með sér púrtvínsflösku sem við fengum að bragða á og fór það vel í mannskapinn. Á leiðinni niður lenti Knúturinn í háska þegar hann pompaði niður í snjóloft, enn það kom á daginn að fyrir neðan hann var rými sem hefði getað hýst eins og eina bjarndýrafjölskyldu, en það sem forðaði honum frá því að hrynja alla leið niður var bakpokinn hans sem kræktist í brúnina á gatinu. Við hinir hýfðum hann svo upp og héltum ótrauðir áfram og fórum sáttir heim.

Jæja nú er orðið full langt síðan Tindabikkjurnar færðu eitthvað inn á þessa síðu. Hengillinn hefur annars verið alls ráðandi það sem af er ári. Seinni part janúar mánaðar (minnir mig) þá fórum við, þ.e. Jón Hafliði, Jón Knútur og Hugi, á Hengillinn. Það var upphafleg ætlun okkar að labba upp á Skeggja sem er hæsti punktur Hengilsins, en það breyttist og löbbuðum við um ýmsa hryggi og niður í Marardal. En þennan daginn hefði átt betur við að kalla dalinn Mararvatn, svo mikil var rigningin. En það gerði gönguna bara skemmtilegari fyrir vikið og meira hressandi. Koníakið var þó alveg sérstaklega hressandi, með heitu kaffi og harðfisk.

Svo á síðasta sunnudag þá var gerð önnur atlaga að Henglinum. Þvílík og önnur eins veðurblíða maður. Skyggnið var stórkostlegt til allra átta, ekki ský á lofti og skítakuldi. Það er á svona stundu, þegar maður er nýkominn á toppinn, það er kalt, útsýnið er stórkostlegt, maður ber svo mikla lotningu gagnvart náttúrunni, það er þá sem koníakið smakkast hvað best. jemmjemmjemm.

kv. Jón Hafliði

Jæja hérna er ein mynd frá Henglinum frá því um síðustu helgi. 

 

Jæja þá er þessi síða komin í gagnið, hér er planið að halda dagbók hinna miklu Tindabikkja, sem er félagsskapur sem hefur gaman af því að ganga á fjöll og monta sig af því t.d. með háskalegum myndum og hetjufrásögnum. Jemmjemmjemm.